posted on 02 Nov 2009 12:46 by cherrytoday
Dear...diary
สุขสันต์วันลอยกระทงนะ ทุกคน...
วันนี้ลอยกระทงปีที่ 29 ของฉัน แหม..ช่างกล้าพูด อีก 8 วันฉันก็จะไม่ได้ใช้เลข 2 อีกแล้ว เพราะว่าฉันอายุเดินทางมาถึงเลข 3 ซะแล้ว ไม่น่าเชื่อเลย ชีวิตที่ผ่านมาราวกับความฝัน สิ่งที่ผ่านมา บอกไปใครจะเชื่อ ว่าฉันเคยเป็นนักร้องสาวแสนสวย เคยถูกทาบทามให้ประกวดนางงาม เคยถูกขอร้องจากแมวมองให้ไปคัดตัวเป็นนางแบบแล้วดูฉันวันนี้สิ... เชอรี่สาวแสนสวยคนนั้น หายไปซะแล้ว
จะพูดว่าเลิกยาได้ 90 วันคงจะไม่ถูกนัก เพราะมีบ้างที่ฉันต้องลุกขึ้นมา ตี2 ตี3 เพื่อทานมันบ้างถึงฉันจะเกลืยดมันมากแค่ไหน แต่การนอนไม่หลับสำหรับฉันแล้วมันทรมานกว่ามาก และอีกอย่างฉันมีหน้าที่การงานที่ต้องรับผิดชอบ งานออฟฟิศกับฉันมันไม่เหมาะกันซะเลย อะไร ๆ สำหรับฉันมันก็ยากไปซะหมด การเริ่มต้นทำงานหลังจากร้องเพลงมา 14 ปี เป็นอะไรที่ปรับตัวยากจริง ๆ
ใครจะมาเข้าใจการนอนไม่หลับ ความทรมาน จากมันและการต้องทานยาวันละหลายร้อย MG ต้องฉีดดอมิคุม 2-3 ก็ยังไม่หลับ ลาขาด ฉันจะไม่ยอมฉีดยาบ้านั่นเข้าเส้นเลือดฉันอีกแล้ว ฉันจะไม่นอนจะอดทนจนกว่าจะทนไม่ได้ จะเป็นเดือน เปนปี ฉันก็จะพยายาม...
ขอกำลังใจให้ฉันนะ
ลอยกระทงปีนี้ ฉันคงไม่ได้ลอยเหมือนทุกปีที่ผ่านมา มันไม่สำคัญสำหรับฉันหรอก ...
posted on 31 Oct 2009 12:29 by cherrytoday
Dear...Diary
ความจริงวันนี้เวลานี้ ฉันไม่น่าจะมานั่งพิม หรือเขียนอะไรอยู่ที่ออฟฟิศเลย สถานะของฉันในวันนี้น่าจะช่วยเพื่อน ๆ จัดสถานที่อยู่ที่มหาลัยมากกว่า ...พรุ่งนี้ฉันไปมหาลัยคงโดนเพื่อนประนามด้วยสายตา...ฉันละกลุ้มจริง ๆ
ฉันเหงาจัง อยากจะแอดเพื่อน ๆ มาคุยกันในนี้สักคน เพื่อนที่คุยกันด้วยความหวังดี โดยที่ไม่มีเหตุผลไร้สาระอื่น ๆ มาเกี่ยวข้อง จะมีไหวนะ คนแบบนั้น..
posted on 30 Oct 2009 16:11 by cherrytoday
แย่จริง ๆ
กว่าฉันจะกลั่นกรองความรู้สึกที่ใสบริสุทธ์เหมือนน้ำเพียวไรได้นะ แต่ข้อความของฉันกลับหายไปซะอย่างนั้น ...อดซึ้งเลย
เมื่อเช้าฉันนั่งรถมาทำงานตามปกติ ระยะทางที่ทำงานของฉันไม่ไกลมากใช้เวลาเพียง 10 กว่านาทีเท่านั้น แต่มันก็เพียงพอที่จะทำให้ฉันตกอยู่ในห้วงของความคิด เมื่อนานมาแล้ว
เมื่อวานน้อง ๆ ที่ออฟฟิศลากฉันไปที่ร้านริมเขื่อน อยู่ที่วินรถสองแถว36 ถ้าเป็นคนอยู่ที่จังหวัดสมุทรปราการจะรู้ดีเพราะว่าร้านนี้ อาหารถูก อร่อยและคนเยอะมาก ๆ เป็นแนว ซีฟู้ด ฉันไปในฐานนะที่น้อง ๆ แชร์เงินกันเลี้ยงเพราะรายได้ของฉัน ของคนที่เพิ่งเข้ามาทำงานนั้น ยังไม่พอที่จะใช้ให้ครบเดือนเลย มันมี 2 เหตุผลที่ฉันไม่อยากจะไป และนั่นเป็นเหตุผลแรก ส่วนข้อสองของฉันคือ ปกติแล้วฉันกับอดีตคนรักของฉันไปที่ร้านนั้นกันบ่อยมาก ตอนเราคบกันใหม่ ๆ เค้าก็พาฉันไปร้านนั้น และมีอีกหลาย ๆ ครั้ง ที่เค้าพาเด็ก ๆ ที่บริษัทเขาไปทานข้าว ฉัน ไม่อยากไปพบเจอกับบรรยกาศเดิมๆ ที่มันไม่เหมือนเดิม ในขณะที่ฉันไปมองรอบข้าง แต่ฉันกลับพบเพียงความว่างเปล่าข้างกาย ฉันไม่มีเขา ไม่มีมือที่คอยแกะกุ้ง แกะปูให้ฉันอีกแล้ว พอคิดอย่างนั้นน้ำตาที่เฝ้าเก็บกดไว้นานก็พาลจะไหลออกมาจนทำให้ฉันต้องเงยหน้าด้วยความคิดที่ว่ามันจะไหลย้อนกลับเข้าไป...ฉันไม่ได้เป็นสาวขี้แง เหมือนแต่ก่อนแล้วนะ ฉันบอกตัวเองแบบนั้น
บางทีความจริงก็คือว่า ฉันคิดเสมอว่าการร้องไห้ มันจะทำให้ฉันแย่ลง ถ้าฉันร้องไห้ ฉันจะมีความเข็มแข็งพอที่จะหยุดน้ำตาเหล่านั้นได้ไหม ฉันไม่อยากกอดตัวเองร้องไห้เหมือนที่ผ่านมา แสนนานอีกแล้ว..
ฉันบอกตัวเองเสมอว่าฉันมีความสุขดี ฉันมีความสุขดี แต่ฉันมีความสุขดี ...จริงเหรอ??
สิ่งที่ฉันทำได้ ในเลานี้คือการที่จะตัวให้เป็นคนดี ดีที่สุด แม้ฉันรู้ว่าเส้นทางที่ฉันยืนอยู่นี้เดียวดายเหลือเกิน
เพื่อน ๆ ที่ทำงานบอกว่า ฉันแกร่งจนไม่น่าเชื่อ.. ใครจะรู้ ฉันก็ไม่ได้อยากเป็นแบบนี้ สักหน่อย
ผลสรุป ในตอนนี้ ฉันกลายมาเป็นคนจน ๆ ผู้หญิงตัวคนเดียวที่แสนธรรมดา จากครั้งหนึ่งเคยเจิดจรัสบนเวทีซะขนาดนั้น นักร้องสาวแสนสวย และเอาแต่ใจ กลายเป็นพิมพ์ชนก คนนี้ได้ไงหนอ..
posted on 29 Oct 2009 11:01 by cherrytoday
ฉันเปิดไดอารี่ วันแรก ด้วยความรู้สึกอย่างนี้เปิดด้วยความคิดถึงใครบางคนที่ฉันรัก แต่เราไม่สามารถเดินเคียงข้างกันได้ อาจจะน่าเศร้าสำหรับบางคนและอาจจะน่าแปลกสำหรับหลายคน อาจจะเพราะเรารักกันขนาดนั้น...
1 ปี กับอีก 3 เดือนแล้ว ที่เราไม่ได้ข่าวคราวของอีกฝ่ายเลย ต่างคนต่างมีชีวิตที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ฉันผู้หญิงที่ได้รับการดูแลเหมือนนกในกรงสีเงินส่องประกาย ต้องออกมาใช้ชีวิตที่แตกต่างจากชีวิตที่คุ้นเคย ทำงาน หาเงิน เงินเดือนคนกลางวันแสนจะน้อยนิด ต้องคิดทุกบาทที่จะใช้จ่าย เป็นชีวิตที่ยากเหมือนกันสำหรับฉัน
เขาผู้ชายธาตุน้ำ ที่แสนจะเอาแต่ใจ บุรุษซึ่งเอาจริงเอาจังกับชีวิต สีที่มองเห็นมีเพียง ขาวและดำ ไม่มีสีเทาหรือสีอื่น ๆ ในชีวิต ตั้งแต่เราเลิกรากันไป ชีวิตเขาดีวันดีคืน 555 ตอนนี้ก็เพิ่งกลับจากอังกฤษ พบรักใหม่ มีชีวิตที่สดในสุด ๆ รออยู่ข้างหน้า ... ช่างแตกต่างกันเหลือเกิน
แต่ฉันไม่เคยคิดอิจฉาเขาหรอกนะ ฉันก็มีความสุขดีกับการทำงาน มีชีวิตที่เงียบเหงา ที่เฝ้ารักเค้า อย่างเงียบ ๆ สำหรับฉันแล้วความสุขของเขาเทียบได้กับความสุขของฉัน ไม่จำเป็นจะต้องเป็นฉัน เพราะอย่างไร สำหรับฉันกับเขาเราแตกต่างกันเหลือเกิน... แต่เพียงเท่านี้ ฉันก็มีความสุขอย่างที่สุดแล้ว
posted on 07 Aug 2009 18:45 by cherrytoday
เรื่องนี้เป็นเพียงตัวอย่างการใช้งานเท่านั้น คุณสามารถลบเรื่องนี้แล้วเริ่มต้นเขียนบล็อกได้เลย
ขอให้สนุกกับการใช้บล็อก
